zmieniam się
tak jak wszystko w moim życiu się zmieniło
Który to już raz? Który to już ja?
Uświadomiłam sobie, że znowu się zmieniłam. Strasznie zmiękłam, a do tego mój słomiany zapał jest jeszcze gorszy. Tułam się od jednej motywacji do drugiej.
Przed chwilą czytałam jakieś swoje posty sprzed dwóch lat, gdzie stwierdziłam, że pisanie jest moją pasją i że kocham czytać.
Dzisiaj zrywam się z polskiego, bo tysięczny raz nie przeczytałam lektury, dwa tygodnie temu zerwałam się, bo było wypracowanie klasowe.
Ciągle łatwiej mi po prostu uciec.
Nic mi się nie chce, nie chce mi się żyć. Jestem już po prostu zmęczona.
Zaraz matura, a ja dziwnie jej nie czuję i mam na nią wywalone.
J a k j a m a m n o r m a l n i e ż y ć ?
I jedyne, co mnie interesuje, to żeby mieć pieniądze i pozwolenie (także pandemiczne) żeby móc jechać 200 km dalej do mojego chłopaka, żeby było mnie stać na palenie i skórki w League of Legends.
A, no i na piwo.
Tak się bawię, odkąd skończyłam 18 lat.
Nie no, nie bawię się. W ogóle.
Przypomniało mi się, jak mówiono mi, że czas liceum i studiów jest najlepszy w życiu. Ha, ha, ha. Obśmiałam się. Od pierwszej klasy liceum jest ze mną tylko coraz gorzej. A studiów boję się jak ognia. Nie mam już siły na naukę. I jest tylko gorzej, naprawdę.
Tak naprawdę subiektywna opinia kogoś, że ten czas w ludzkim życiu jest taki wspaniały, powinna być dla mnie wybitnie nieważna.
Chyba nie mam większych perspektyw na życie.
Dlatego często myślę o samobójstwie, bo ucieczka kusi za bardzo.
